|
32 - گريه و تكبير مسلمانان
سال ششم هجرت ، ماه شعبان بود، پيامبر (صلى الله عليه وآله ) با مسلمانان براى جنك
بنى مصطلق از مدينه بيرون آمده و به سوى جبهه حركت مى كردند، در اين هنگام دو آيه
آغاز سوره حج نازل شد كه معناى آن دو آيه اين است :
اى مردم ! از پروردگارتان بترسيد، كه زلزله قيامت ، امر بزرگى است . روزى كه آنرا
مى بينيد (كه از شدت وحشت ) مادران شيرده كودكان شير خوارشان را فراموش كنند، و هر
باردارى ، جنين خود را بر زمين نهد (و سقط نين كند) و مردم را مست بينى در حالى كه
مست نيستند ولى عذاب خدا، سخت است
(311)
پيامبر (صلى الله عليه وآله ) صدا زد توقف كنيد، همه سلمانان بدور پيامبر (صلى الله
عليه وآله ) حلقه زدند و پيامبر (صلى الله عليه وآله ) دو آيه را خواند، مردم
آنچنان تحت تاثير قرار گرفتند كه صدايشان به گريه بلند شد، و هنگام صبح بقدرى به
امور دنيا بى اعتنا شده بودند كه حتى زين بر روى مركبها ننهادند و خيمه اى بر پا
نساختند، گروهى مى گريستند و گروهى در فكر فرو رفته بودند.
پيامبر (صلى الله عليه وآله ) به آنها فرمود: آيا مى دانيد اى چه روزى است ؟
عرض كردند: خدا و پيامبرش آگاهتر است ، فرمود: روزى است كه از هزار نفر 999 نفر به
سوى دوزخ روان مى شوند و به تنها يكنفر بسوى بهشت ، اين خبر تكان دهنده آنچنان بر
مسلمانان سخت آمد، كه باز گريستند، سپس عرض كردند پس چه كسى نجات مى يابد؟
فرمود: گنهكاران غير از شما هستند كه اكثريت را تشكيل مى دهند، من اميدوارم حداقل
يك چهارم شما اهل بهشت باشند - مسلمانان تكبير گفتند - پيامبر (صلى الله عليه وآله
) فرمود: اميدوارم يك سوم شما اهل بهشت باشند - باز هم مسلمانان تكبير گفتند -
پيامبر (صلى الله عليه وآله ) در آخر فرمود: اميدوارم دو سوم شما اهل بهشت باشند
زيرا كه اهل بهشت صد بيست صفند كه 80 صف آنها از امت من هستند
(312)
|
